جغرافياي عظمت خدا

     به دست خود درختی می نشانم      به پایش جوی آبی می کشانم

کمی تخم چمن بر روی خاکش             برای یادگاری می فشانم

     درختم کم کم آرد بر گ و باری           بسازد بر سر خود شاخساری

     چمن روید در آنجا سبز و خرم              شود زیر درختم سبزه زاری

      به تابستان که گرما رو نماید               درختم چتر خود را می گشاید

   خنک می سازد آنجا را ز سایه            دل هر رهگذر را می رباید

    به پایش خسته ای بی حال و بی تاب      میان روز گرمی می رود خواب

        شود بیدار و گوید : ای که اینجا      درختی کاشتی روح تو شاداب